| تبليغات | X |
 |
 |
|
| اجتماعی/ادبی/فلسفی |
|
سه ر خوشی شه رابی ده می تو بوم ئه میستاش
قوربان سه ری تو خوش که نه ماوه سه ری خوشم |
|
سه ر خوشی شه رابی ده می تو بوم ئه میستاش
قوربان سه ری تو خوش که نه ماوه سه ری خوشم |
|
کسیکه حفظ جان را مقدم بر آزادی بداند لیاقت آزادی را ندارد .
|
|
خدای را مسجد من کجاست ای ناخدای من ؟ در کدامین جزیره آن آبگیرایمن است که راهش از هفت دریای بی زنهاری میگذرد؟
شاملو امیدوارم زندگی ما حکایت مرد یخ فروشی نشود که ازش پرسیدن :فروختی ؟میگه:نخریدن تموم شد . |
|
تقدیم به ش م
شعر از شاملو
آیدا لبخند آمرزشیست نخست دیر زمانی در او نگریستم چندان که چون نظر از وی بازگرفتم در پیرامون من همه چیزی به هیات او در آمده بود آنگاه دانستم که مرا دیگر از او گریز نیست |
 |
|
شمس تبريزي
شمس الدين محمد پسر علي پسر ملک داد تبريزي از عارفان مشهور قرن هفتم هجري است، که مولانا جلال الدين بلخي مجذوب او شده و بيشتر غزليات خود را بنام وي سروده است. از جزئيات احوالش اطلاعي در دست نيست؛ همين قدر پيداست که از پيشوايان بزرگ تصوف در عصر خود در آذربايجان و آسياي صغير و از خلفاي رکن الدين سجاسي و پيرو طريقه ضياءالدين ابوالنجيب سهروردي بوده است. برخي ديگر وي را مريد شيخ ابوبکر سلمه باف تبريزي و بعضي مريد باباکمال خجندي دانسته اند. در هر حال سفر بسيار کرده و هميشه نمد سياه مي پوشيده و همه جا در کاروانسرا فرود مي آمد و در بغداد با اوحدالدين کرماني و نيز با فخر الدين عراقي ديدار کرده است. در سال 642 هجري وارد قونيه شده و در خانه شکرريزان فرود آمده و در آن زمان مولانا جلال الدين که فقيه و مفتي شهر بوده به ديدار وي رسيده و مجذوب او شد. در سال 645 هجري شبي که با مولانا خلوت کرده بود، کسي به او اشارت کرد و برخاست و به مولانا گفت مرا براي کشتن مي خواهند؛ و چون بيرون رفت، هفت تن که در کمين ايستاده بودند با کارد به او حمله بردند و وي چنان نعره زد که آن هفت تن بي هوش شدند و يکي از ايشان علاءالدين محمد پسر مولانا بود و چون آن کسان به هوش آمدند از شمس الدين جز چند قطره خون اثري نيافتند و از آن روز ديگر ناپديد شد. درباره ناپديد شدن وي توجيهات ديگر هم کرده اند. به گفته فريدون سپهسالار، شمس تبريزي جامه بازرگانان مي پوشيد و در هر شهري که وارد مي شد مانند بازرگانان در کاروانسراها منزل مي کرد و قفل بزرگي بر در حجره ميزد، چنانکه گويي کالاي گرانبهايي در اندرون آن است و حال آنکه آنجا حصير پاره اي بيش نبود. روزگار خود را به رياضت و جهانگردي مي گذاشت. گاهي در يکي از شهرها به مکتبداري مي پرداخت و زماني ديگر شلوار بند ميبافت و از درآمد آن زندگي ميکرد. ورود شمس به قونيه و ملاقاتش با مولانا طوفاني را در محيط آرام اين شهر و به ويژه در حلقه ارادتمندان خاندان مولانا برانگيخت. مولانا فرزند سلطان العلماست، مفتي شهر است، سجاده نشين باوقاري است، شاگردان و مريدان دارد، جامه فقيهانه ميپوشد و به گفته سپهسالار (به طريقه و سيرت پدرش حضرت مولانا بهاءالدين الولد مثل درس گفتن و موعظه کردن) مشغول است، در محيط قونيه از اعتبار و احترام عام برخوردار است، با اينهمه چنان مفتون اين درويش بي نام و نشان ميگردد که سر از پاي نمي شناسد. تأثير شمس بر مولانا چنان بود که در مدتي کوتاه از فقيهي با تمکين، عاشقي شوريده ساخت. اين پير مرموز گمنام دل فرزند سلطان العلما را بر درس و بحث و علم رسمي سرد گردانيد و او را از مسند تدريس و منبر وعظ فرو کشيد و در حلقه رقص و سماع کشانيد. چنانکه خود گويد: در دست هميشه مصحفم بود در عشق گرفته ام چغانه اندر دهني که بود تسبيح شعر است و دوبيتي و ترانه حالا ديگر شيخ علامه چون طفلي نوآموز در محضر اين پير مرموز زانو مي زند (زن خود را که از جبرئيلش غيرت آيد که در او نگرد محرم کرده، و پيش من همچنين نشسته که پسر پيش پدر نشيند، تا پاره ايش نان بدهد) و چنين بود که مريدان سلطان العلما سخت برآشفته و عوام و خواص شهر سر برداشتند. کار بدگوئي و زخم زبان و مخالفت در اندک زماني به ناسزا راني و دشمني و کينه و عناد علني انجاميد و متعصبان ساده دل به مبارزه با شمس برخاستند. شمس تبريزي چون عرصه را بر خود تنگ يافت، بناگاه قونيه را ترک گفت و مولانا را در آتش بيقراري نشاند. چند گاهي خبر از شمس نبود که کجاست و در چه حال است، تا نامه اي از او رسيد و معلوم شد که به نواحي شام رفته است. با وصول نامه شمس، مولانا را دل رميده به جاي باز آمد و آن شور اندرون که فسرده بود از نو بجوشيد. نامه اي منظوم در قلم آورد و فرزند خود سلطان ولد را با مبلغي پول و استدعاي بازگشت شمس به دمشق فرستاد. پس از سفر قهر آميز شمس افسردگي خاطر و ملال عميق و عزلت و سکوت پر عتاب مولانا ارادتمندان صادق او را سخت اندوهگين و پشيمان ساخت. مريدان ساده دل که تکيه گاه روحي خود را از دست داده بودند، زبان به عذر و توبه گشودند و قول دادند که اگر شمس ديگر بار به قونيه باز آيد از خدمت او کوتاهي ننمايند و زبان از تشنيع و تعرض بربندند. براستي هم پس از بازگشت شمس به قونيه منکران سابق سر در قدمش نهادند. شمس عذر آنان را پذيرفت. محفل مولانا شور و حالي تازه يافت و گرم شد. مولانا در اين باره سروده است: شـمـس و قـمـرم آمـد، سمـع و بـصـرم آمــد وآن سيـمـبـرم آمـد، آن کـان زرم آمـد امــروز بــه از ديـنـه، اي مــونــس ديــــريـنـه دي مست بدان بودم، کز وي خبرم آمد آن کس که همي جستم دي من بچراغ او را امـروز چـو تـنـگ گــل، در رهگـذرم آمـد از مــرگ چــرا تـرسـم، کــاو آب حـيـات آمـد وز طعنه چرا ترسـم، چون او سپرم آمد امـروز سـلـيـمـانــم، کــانـگـشـتـريـم دادي زان تـاج مـلـوکـانـه، بر فرق سرم آمـــد پس از بازگشت شمس ندامت و سکوت مخالفان ديري نپائيد و موج مخالفت با او بار ديگر بالا گرفت. تشنيع و بدگوئي و زخم زبان چندان شد که شمس اين بار بي خبر از همه قونيه را ترک کرد و ناپديد شد و به قول ولد (ناگهان گم شد از ميان همه) چنانکه ديگر از او خبري خبري نيامد. اندوه و بيقراري مولانا از فراق شمس اين بار شديدتر بود. چنانکه سلطان ولد گويد: بانگ و افغان او به عرش رسيد ناله اش را بزرگ و خرد شنيد منتهي در سفر اول شمس غم دوري مولانا را به سکوت و عزلت فرا مي خواند، چنانکه سماع و رقص و شعر و غزل را ترک گفت و روي از همگان درهم کشيد. ليکن در سفر دوم مولانا درست معکوس آن حال را داشت؛ آن بار چون کوه به هنگام نزول شب، سرد و تنها و سنگين و دژم و خاموش بود، و اين بار چون سيلاب بهاري خروشان و دمان و پر غريو و فرياد گرديد. مولانا که خيال مي کرد شمس اين بار نيز به جانب دمشق رفته است، دوباره در طلب او به شام رفت؛ ليکن هر چه بيشتر جست، نشان او کمتر يافت و به هر جا که ميرفت و هر کس را که مي ديد سراغ شمس ميگرفت. غزليات اين دوره از زندگي مولانا از طوفان درد و شيدائي غريبي که در جان او بود حکايت مي کند. ميخائيل اي. زند درباره هم جاني شمس تبريزي و مولانا جلال الدين محمد بلخي (مولوي) چنين اظهار نظر مي کند: « بطور کلي علت اينکه مولوي ديوان خود و تک تک اشعار آن را نه بنام خود، بل به نام شمس تبريزي کرد، نه استفاده از آن به عنوان ابزار شعري و نه احترام ياد رفيق گمگشته را ملحوظ کرده بود. شاعر که رفيق جانان را در عالم کبير دنياي مادري گم کرده بود، وي در عالم صغير روح خويشتن مي يابد. و مرشدي را که رومي بدين طريق در اندرون خويش مي يابد، بر وي سرود ميخواند و شاعر تنها نقش يک راوي را رعايت مي کند. لکن از آنجا که اين اشعار در روح او زاده شده اند، پس در عين حال اشعار خود او هستند. بدين طريق جلال الدين رومي در عين حال هم شمس تبريزي است که سخنانش از زبان وي بيرون مي آيد و هم شمس تبريزي نيست. و شمس ذهنيت شعر است، آفريننده شعر است، قهرمان تغزلي اين اشعار است، و در عين حال در سطح اول، سطح تغزلي عاشقانه که در اينجا به طور کنايي پيچيده شده است، عينيت آن نيز بشمار ميرود. تمايل جلال الدين به سوي وحدت مطلق است. لکن شمس تبريزي به درک حقيقت آسماني نايل آمده بود، در آن محو شده بود، و بخشي از آن گرديد بود. بدين ترتيب نخستين سطح ادراک که در شعر صوفيانه معمولا به وسيله يک تعبير ثنوي از سطح دوم جدا ميشود، در اينجا به طور ديالکتيکي به سطح دوم تعالي مي يابد. در هر حال زندگاني شمس تبريزي بسيار تاريک است. برخي ناپديد شدن وي را در سال 643 هجري دانسته اند و برخي درگذشت او را در سال 672 هجري ثبت کرده اند و نوشته اند که در خوي مدفون شده است. (لازم به توضيخ است: نگارنده (رفيع) در سفري که به سال 1366 خورشيدي به قونيه کردم، آرامگاهي مجلل در شهر قونيه ترکيه بنام آرامگاه شمس تبريزي مشاهده نمودم). اين عارف کم نظير ايراني يکي از آزاد انديشان جهان است که بشريت به وجودش فخر خواهد کرد. مجموعه تقريرات و ملفوظات وي بنام مقالات موجود است که مريدانش آن را جمع کرده اند. از جمله گفته است: « اين مردمان را حق است که با سخن من الف ندارند، همه سخنم به وجه کبريا مي آيد، همه دعوي مي نمايد. قرآن و سخن محمد همه به وجه نياز آمده است، لاجرم همه معني مي نمايد. سخني ميشنوند، نه در طريق طلب و نه در نياز، از بلندي به مثابه اي که بر مي نگري کلاه مي افتد. اما اين تکبر در حق خدا هيچ عيب نيست، و اگر عيب کنند، چنانست که گويند خدا متکبرست، راست گويند و چه عيب باشد؟» |
|
|||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||
|
نامه ها را دوست ندارم |
 |
لاک سیاست و آزادی لاک در فلسفه سیاسی خود به وضع آغازین اشاره می کند که در آن هیچ حکومت ونهاد اجتماعی وجود ندارد و انسانها آزادانه وفارغ از جبر دولت و قوانین موضوعه زندگی می کنند .او این وضع آغازین را وضع طبیعی نام می نهد و می گوید در چنین وضعی همه چیز به همه تعلق دارد اما این مالکیت عمومی مانع به وجود آمدن مالکیت خصوصی نمی شود .لاکبا آغاز کردن بحث از وضع طبیعی اولیه اش ناچار وارد بحث مالکیت خصوصی می شود .چرا که استفاده از نعمتهای طبیعی مستلزم تملک قبلی آنهاست .لاک در کتاب دو رساله در باره حکومت مدنی می نویسد :درست است که زمین وتمامی موجودات پست تر از انسان مشترکا متعلق به همه انسانهاست .با این حال هر کس نسبت به شخص خود دارای حق مالکیت است که هیچ کس دیگر نمی تواند مدعی آن بشود. می توان گفت محصول ناشی از زحمت بدنش وکار دستهایش تعلق صرف به خودش دارد. او برای مالکیت دو شرط قائل است 1-بهره گیری از نعمتهای طبیعی تا حدی مجازاست که از این نعمتها برای دیگران نیز باقی بماند. 2-تملک نعمتهای طبیعی تا حدی مجاز است که ضایع شدن این نعمتها را به علت بلا استفاده ماندن به همراه نداشته باشد (که با وارد کردن مبادله وپول به جریان اقتصادی این مشکل را حل می کند ). در وضع طبیعی هیچ نهاد سیاسی سازمان یافته ای وجود ندارد وهیچ کس حق ندارد به زندگی ِتندرستی و آزادی دیگری زیان برساند ،زیرا تمامی انسانها برابر و مستقل وهمه از حق طبیعی یکسان برخوردارند .لاک،اصطلاح جامعه سیاسی یا مدنی را در مقابل وضع طبیعی به کار می برد و ایجاد جامعه سیاسی را بهترین درمان نابسامانی های ناشی از وضع طبیعی می دانست ،ولی در عین حال تاکید می کند که سلطنت مطلقه یا اصولا هر نوع حکومت مطلقه ،به معنی ایجاد جامعه سیاسی و خارج شدن از وضع طبیعی نیست .آنها که تحت سلطه حکومت مستبدانه هستند ،در وضعی مشابه وضع طبیعی به سر می برند. برداشت لاک از وضع طبیعی بسیار خوش بینانه تر از هابز است .او بر خلاف هابز بر این باور بود که قانونی ذاتی واصیل حاکم بر رفتارها در وضع طبیعی حاکم است .او اهمیت عواطفی چون غرور، افتخار و خودستایی را انکار نمی کند اما بر خلاف هابز به آنها اهمیت محوری نمی دهد . مفهوم وضع طبیعی از نظر هابز بیانگر رفتار عملی مردم در آن وضع است ،هر چند که این وضع حالتی ذهنی و تصوری داشته باشد ،از نظر لاک ،وضع طبیعی الگوی رفتار عملی نیست .بلکه بر عکس اشاره به قواعدی دارد که انسانها وقتی هنوز وارد قراردادی اجتماعی نشده اند ،از نظر اخلاقی متعهد به پیروی ازآنهایند بنابراین مفهوم وضع طبیعی از نظر لاک ،بطور اساسی اخلاقی و پیش تاریخی است .از نظر هابز وضع طبیعی کلا جنبه ای عملی و رفتاری دارد .این به آن معنی است که از نظر لاک ،انسانها حتی در وضع طبیعی به طور اخلاقی وابسته به قانون طبیعی اصیل والهی برای حفظ وبقای خود و دیگران اند . به سخن دیگر ،افراد در وضع طبیعی می توانند تشخیص دهند که چه چیز از آن دیگران است .زیرا مالکیت از نظر لاک صرفا بنیادی طبیعی دارد .در نتیجه ،وضع طبیعی در فلسفه ،لاک،قلمروی ستیز و پیکار نیست ،بلکه فضای تعاون وشراکت است .دروضع طبیعی انسانها هم مستقل وهم برابرند ودر عین حال ،امور انسانی نا امن ونا مطمئن است .زیرا قدرت سیاسی ای وجود ندارد که روابط ومناسبات قانون طبیعی را کنترل کند . وهر انسان جداگانه از آن تفسیری دارد .وخود را مجری قانون طبیعی می داند . برای لاک وضع طبیعی نه فقط نقطه عزیمت ،بلکه نقطه غایی نیز محسوب می شد .به سخن روشن تر وضع طبیعی دارای 3نارسایی وکمبود اساسی است .1-افراد نیروی لازم رابرای دریافت حق خود ندارند . 2-قانون حاکم بر آنها ساده تر از آن است که بتواند ستیزه ها راپایان دهد 3-افراد معمولاداوری درستی از امور خود دارند ،بنابراین همه مسئله سیاست در این خلاصه می شود که حکومت بای توان اجرای موثر ونیز مشروعیت فاگیر داشته باشد . از دیدگاه لاک قانون طبیعی قانونی است که در پرتوی طبیعت یعنی بدون کمک عقل شناختنی است . نزد لاک،روابط بشر با طبیعت بسیار پیچیده اند ،زیرا شامل امر سلطه جویی وسلطه پذیری هستند .به این ترتیب،انسان به عنوان یک موجود زنده از سوی طبیعت در جایگاهی قرار می گیرد ،امااین فرصت را دارد که از طریق به کارگیری عقل خود ،بر شرایط تعیین شده چیره شود . این فرصت را لاک،ارمغان طبیعت می خواند. لاک،آزادی را در شرایطی می داند که انسان از قید هر گونه قدرت برتر روی زمین آزاد باشد ودر بند اراده انسان دیگری قرار نگیرد و آزادی مدنی آزادی انسان در جامعه است.به شرط آنکه زیر حاکمیت هیچ قدرت دیگری جز قدرتی که بدان رضایت داده است ،نباشد . شکل بنیادی آزادی که همان آزادی طبیعی است .در این صورت آزادی مدنی صورت جایگزین برای آزادی طبیعی است . او در وضع طبیعی بر آن می شود که با طرح آزادی انسان واعلام وضع مساوات به 2دستائرد مهم در فلسفه سیاسی دست یابد دستاوردی که بعد در ساختمان جامعه مدنی او مورد استفاده قرار گرفت .به بیان دیگر ،او با تکیه بر اصل آزادی ومساوات انسان ها ،اولا نظریه قدرت محدود خود را ارائه کرد وثانیا از این نقطه عزیمت پایه نظریه انتقادی خود را مبتنی بر ارزش کار و حق مشترک انسان ها در مالکیت بر طبیعت بنیان نهاد . ضمن اینکه لاک در بنای نظام سیاسی حاکم بر جامعه را -که همسو با ارسطو مبدا آن را خانواده می دانست -به عنوان هسته اصلی حکومت های بعدی حفظ کند .وضع طبیعی چیزی نیست جز وضع آزادی کامل ،همچنین یک وضع مساوات است.وضعی که تمامی قدرت وقضاوت دو جانبه است وکسی بر دیگری قدرت فائقه ندارد . .............................................................................................................. منابع:روزنامه جام جم -حسن محمدی روزنامه ایران :یوسف ناصری لویاتان :توماس هابز جامعه مدنی :موسی غنی نژاد در آمدی بر فلسفه هابز :خیام عباسی قدرت و حاکمیت در اندیشه غرب :سلین اسپکتور -عباس باقری |
|
|
|
شما میگید مجلس ما چه خبره ؟
 |
|
غم عشق آمد وغمهای دگر جمله ببرد
|
|
به کجا چنین شتابان
|
_fichiers/image005.jpg) |
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
ذهن زنان و مردان به راستی متفاوت است
زنان دارای استعداد کشف احساسات و افکار دیگران هستند، آنها تمایلات افراد را تفسیر و سرنخهای وابسته به قراین را جذب کرده و با شیوه های مناسب احساسی واکنش نشان میدهند خانم سیمون دوبوار (Simone de Beauvoir) فیلسوف، نویسنده و یکی از مهمترین پایه گذاران جنبش فمینیسم، جمله مشهوری دارد: "هیچ کس زن زاده نمیشود بلکه به یک زن تبدیل میشود"، اما با یافته های علمی امروز بهتر است این جمله را فراموش کنیم. psychologytoday.com |
|
این دنیا ارث نیاکان مان نیست که به ما رسیده است بلکه میراث آیندگان است که در دست ماست .
(کونفوسیوس ) |
|
شهر خدا چیزی نیست جز بازتاب شهر انسان .(امیل دورکیم)
|
|
انسانها تاریخ را می سازند ولی در ساختنش هیچ اراده ای ندارند (مارکس)
|
|
تنهایی در بهشت هم ارزش ندارد (برناردن دوس پیر)
|
|
ما نمی دانیم چرا زنده ایم ولی آنان می دانند چرا می میرند
|
|
Kurdistan Hymn kurdistan.....kurdistan my beautiful home land may you live in happiness free and indipendent live on .live on .live on high and deflant montain peaks white slopes under the buring sun serene plains rushing strams Great.bountiful forests paredise on earth nest of happiness home of abudance Instigater of revelation and inspiration Kurdistan...Kurdistan My beatiful home land live on....... live on....... live on |
|
من از نهایت شب حرف می زنم من از نهایت تاریکی و از نهایت شب حرف می زنم اگر به خانه من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاور ویک دریچه که از آن به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم |
|
نه عادلانه نه زیبا بود جهان پیش از آنکه ما به صحنه در آییم به عقل دست نیافته اندیشیدیم وزیبایی در وجود آمد (شاملو) |
|
تو می سوزی تا عشق بیاموزی....... ستارگان شب را باور مکن روشنائی روز را باور مکن باور مکن حقیقتی وجود دارد ولی عشق مرا باور کن ..... (شکسپیر) |
|
هایدگر می فرماید :هر چیزی را که می شناسید وارد ذهنیت و احساس
و شناخت شما می شود .و به صورت جزئی از ابعاد وجود داشتن شما
در می آید آنچنان که وجود شما عبارت است از ابعاد شناخت ها و این
وجود مجازی است که با نفی آن می توانید وجود حقیقی خویشتن را
مکاشفه کنید و آنگاه است که خود را احساس کرده اید و این درست
همان ودا است |
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
_ نجات یک فرد نجات یک جامعه است
_ سعی کن هر آنچه را که دوست داری به دست بیاوری و گر نه مجبور می شوی هر انچه را که به دست آورده ای دوست بداری -زندگی زیباست ای زیبا پسند -زنده اندیشان به زیبایی رسند -آنقدر زیباست این بی بازگشت -کز برایش می توان از جان گذشت |
| آرشیو موضوعی |
|
مقاله شعر عکس نکته |
| نویسندگان |
|
مانی مانی |
| پیوندها |
|
هوگر روچنه ژیله مو زانا هورامان سپیده احمد غلامی په یام نیر انقلابی نغمه ی تنهایی به فرین خدایا خیلی تنهام امید |
|
RSS
|
